खंबाळे गटाच्या मातीला एक वेगळीच ओळख आहे—इथं सत्ता बदलली तरी मूल्यं बदलत नाहीत… इथे लोकांच्या हृदयात जागा मिळवण्यासाठी मोठे होणे लागत नाही, तर खंबाळेची माती तुमच्यातील मोठेपण उलगडते. या मातीचा श्वास, या मातीचं कर्तव्य, आणि या मातीचा आत्मा—यातूनच घडला एक तरुण, लोकांसाठी झिजणारा, आश्वासनांपेक्षा कृती मानणारा—राहुल राधाकिशन बोंबले शिक्षण -गोवा राज्यातून पदवीधर.
तो पदावर नव्हता… पण प्रत्येक घराने त्याला आपलंसं केलं.त्याच्याकडे सत्ता नव्हती,पण निर्णय घेण्याइतका लोकांचा विश्वास होता,त्याच्या हातात अधिकार नव्हते… पण हजारोंचे प्रश्न सोडवण्याची हिंमत आणि दायित्व होतं.आज जिल्हा परिषद सदस्यपदासाठी उभा राहताना तो फक्त “मी उमेदवार आहे” असं म्हणत नाही.तो म्हणतो—“ही माझी जमीन आहे, माझा माणूस आहे, आणि ही माझी जबाबदारी आहे.”
राहुलची ही वाटचाल साधी नाही… ती जन्मतःच सुरू झाली नाही… जिल्हा परिषद तिकीटाच्या स्वप्नावर उभी नाही. ती उभी आहे लोकांच्या अश्रूंवर पुसलेल्या सांत्वनावर, संकटात पुढे केलेल्या हातावर, आणि “तू आहेस, म्हणून आमचा प्रश्न सुटेल” या विश्वासावर. खंबाळे गटातील वस्तीवस्ती, शेत-शिवार आणि घराघरात गेली पंधरा वर्षे त्याची पावलं जिथे पडली, तिथे बदल, दिशा आणि प्रामाणिकतेचा ठसा उमटत गेला.राहुलची कहाणी—शांतपणे सुरू झालेली, पण भक्कमपणे उभी राहिलेली, ही सुरुवात पदाच्या रांगेत उभे राहून नव्हती…ही सुरुवात घराघरातल्या समस्या ऐकून, आजारी वृद्धांच्या दारात औषध घेऊन पोहोचून, अडचणीत सापडलेल्या कुटुंबाला धीर देऊन झाली.
त्याच्या कुटुंबाची ओळख सत्तेने नाही—सेवेने घडली.आजोबा कै. लक्ष्मण कृष्णाजी बोंबले, ज्यांनी कर्मवीर पुंजाबाबा गोवर्धने यांच्या मार्गदर्शनाखाली 1945 च्या ऐतिहासिक भात लढ्यात सहभागी होऊन संपूर्ण आदिवासी भागासाठी संघर्षाचा दिवा पेटवला—या कुटुंबात समाजकार्यातील ‘धैर्य’ जन्मताच मिळतं.वडील राधाकिसन बोंबले यांनी आदिवासी महामंडळातून दुर्गम भागातील शेकडो कुटुंबांना शासकीय योजनांचा प्रत्यक्ष लाभ मिळवून दिलाआई—सौ. मंगला बोंबले—मोडाळेच्या सरपंचपदी असताना त्यांनी गावाला राज्य व केंद्र शासनाचे पुरस्कार मिळवून दिले.मा. गोरखभाऊ बोडके त्यांची साथ व मार्गदर्शनाखाली मोडाळे गावाने विकासाचा वेगच बदलून टाकणारी उंची गाठली.
राहुलचा प्रवास—माणसांसाठी जगण्याचा, त्यांच्या जीवनात बदल घडवण्याचा : गावागावातील शाळांमध्ये जाऊन विद्यार्थ्यांना शिक्षणाची प्रेरणा देण, 9–18 वयोगटातील मुलींना गर्भाशयाच्या कर्करोगावरील (Cervical) लसीकरण करून देणं,दिवस-रात्र फिरून वृद्धांना तीर्थयात्रा योजना मिळवून देणं,महिला बचत गटांना प्रशिक्षित करून स्वतःच्या पायावर उभं करणं,दिव्यांग, तृतीयपंथीय, एकल पालक, विधवा—सर्वांना शासकीय योजनांचा प्रत्यक्ष लाभ मिळवून देणं,भव्य आरोग्य शिबिरे, वृक्षारोपण मोहिमा, रोजगार मेळावे, RTE मार्गदर्शन, संविधान जनजागृती, आणि 65 ग्रामपंचायतींमध्ये BARTI मार्फत मोफत पुस्तक वितरण.
ही कामांची यादी नाही—ही आहे जनतेच्या आयुष्यात उजेड आणण्याची त्याची धडपड, जेव्हा एखादी मुलगी लसीकरणानंतर हसत घरी जाते, जेव्हा एखादी आजी-आजोबा तीर्थयात्रेतून परत येऊन म्हणतात “देवाला हात लावला रे बाळा तुझ्यामुळे”,जेव्हा एखादी महिला बचत गटातून पहिली कमाई घेते,तेव्हा राहुलला कळतं—हीच खरी लोकसेवा… आणि हेच खरं समाधान.ही फक्त उमेदवारी नाही… हा लोकांचा विश्वास पुन्हा एकदा जिंकण्याचा संकल्प आहे
राहुल आज म्हणतो—“आजवर जे काही केलं ते लोकसहभागातून… आता त्याच लोकांसाठी यंत्रणेच्या ताकदीने अधिक मोठं, अधिक प्रभावी काही घडवायचं आहे.”त्याच्या मनात चार आधारस्तंभ ठाम आहेत—आरोग्य, शिक्षण, रोजगार आणि ग्रामविकास.खंबाळे गट आदर्श बनायला हवा, प्रत्येक घरात विश्वास असायला हवा, आणि प्रत्येक माणसाला वाटायला हवं—“ही सत्ता आमची आहे… आणि आमचाच माणूस या सत्तेत बसलाय.”खंबाळे गटात नव्या नेतृत्वाची हवा वाहते आहे…राहुल राधाकिसन बोंबले म्हणतो—“बदल हवा असेल तर आपणच बदल घडवायचा. मी एकटा नाही—तुम्ही सारे माझ्या सोबत आहात, हेच माझं बळ आहे.”
ही कथा एका उमेदवाराची नाही—ही कथा खंबाळे गटातील प्रत्येक माणसाच्या आशेची आहे.आता खंबाळे गट उभा आहे एका नव्या अध्यायाच्या उंबरठ्यावर आणि त्या अध्यायाचं नाव आहे—“कामावरचा विश्वास. प्रामाणिकपणावरचा आधार. आणि लोकांसाठी जगण्याचा शब्द.”
